چهارشنبه سوری ؛ جشنواره ی ستایش آتش

این روز ها و به ویژه بعد از برگزاری انتخابات مجلس هشتم ، هر کدوم از شبکه های تلویزیونی رو که انتخاب میکنی ، داره درباره خطرات و آسیب های ناشی از آتش بازی های چهارشنبه سوری صحبت میکنه و به زبون بی زبونی ، مردم رو از برگزاری این مراسم نهی میکنه.
من البته موافق انداختن ترقه های معروف به سیگارت زیر پای مردم نیستم . همینطور با استفاده از نارنجک هایی که بعضی هاشون از یک وسیله تفریحی تغییر کاربری داده و بدل به سلاح جنگی شده اند هم مخالفم و این ها رو انحراف از جشن ملی و باستانی چهارشنبه سوری میدونم که گرامیداشت جایگاه آتش بوده و جشنی گردادگرد اون . اما با تمام این تفاصیل ، یک سوال هست که برای من همچنان بی جواب مونده .
اون سوال هم این ه که در ممکلتی که آمار کشته های سوانح رانندگی اون ، 10% آمار جهانی ه ( در حالی که اصولن این رقم باید 1% باشه ) ، در کشوری که سالی نیست که دست کم 3 تا هواپیما با کلی سر نشین سقوط نکنه ، در کشوری که یکی از مشکلات عمده اون که به تایید روانشناسان رسمی و دولتی هم رسیده ، اینه که جامعه ای به شدت افسرده و غمگین و بی بهره از شادی داره ، چه ایرادی داره که در ازای شور و شادی و انرژی مثبتی که این قبیل مراسم شاد به جامعه تزریق میکنند ، در مورد تلفاتش هم با دیده اغماض نگریسته بشه ، برای بازگردوندن اون به جایگاه و شکل باستانی اون با دید مثبت فعالیت بشه و اینقدر تلاش برای زدن ریشه اون صورت نگیره ؟

از یاد نبریم که انرژی که توسط مردم بویزه جوانان ، در این قبیل جشنواره ها تخلیه میشه و شور و شوقی که از این قبیل مراسم و آیین ها در روح جامعه تزریق میشه ، در کوتاه مدت جامعه رو شاد تر و زیبا تر و در بلند مدت ( در صورت تعدد این قبیل مراسم در طول سال ) جامعه رو به لحاظ روانی ، سالم تر ، منطقی تر و نرمال تر کرده و بسیاری از ناهنجاری هایی رو که ناشی از عقده های سرکوفته ی اجتماعی هستند ، در نطفه نابود میکنه .
چهارشنبه سوری ، این پیشواز سرخ گون و آتشین دل نوروز باستانی ، براستی یک فرصت است ؛ در آن به چشم یک تهدید ننگریم .